Przez cały okres pobierania nauk robiłam wszystko, żeby nie ćwiczyć na wuefie. Nie wiem, czy jestem typową przedstawicielką moich roczników, ale mam podejrzenie, że owszem, tak. Migając się znaczną część życia od WF, równocześnie szukałam jakiejś aktywności fizycznej dla siebie.

Pierwsze zajęcia z usportowienia zafundowali mi rodzice. Od czwartego do ósmego roku życia chodziłam na łyżwiarstwo figurowe. Nie lubiłam tego bardzo. Po pierwsze, nie lubię wstawać wcześnie dla byle jakiego powodu, a trzeba było poderwać się o piątej-szóstej nad ranem. Po drugie, łyżwiarstwo figurowe było jedną z najnudniejszych rzeczy, jakie musiałam robić w życiu. Razem ze mną cierpiała moja matka, pokutując za bandą i przytupując na mrozie (bo kryte lodowiska wtedy nie istniały, łyżwy były sportem sezonowym). Podjeżdżałam do bandy i pytałam „I co teraz mam zrobić?” „Zrób pistolet” – odpowiadała matka. Robiłam pistolet i wracałam do bandy jak mędliwy bumerang. „I co mam teraz zrobić?” „Zrób jaskółkę”. Po zrobieniu jaskółki podjeżdżałam znowu i znowu pytałam: „I co teraz?”

Latem, kiedy lodowisko nie działało, mieliśmy suchą zaprawę, która w istocie była gimnastyką. Bardzo ją lubiłam, ale nikt się nie zorientował, że tak jest. Możliwe, że nie miałam wystarczająco dużo talentu, żeby zostać odkryta.

Potem poszłam do szkoły muzycznej, a łyżwy się wykluczały ze skrzypcami i koszmar się skończył. Dzisiaj nikt za żadne pieniądze mnie nie namówi do założenia łyżew. Równocześnie to chyba moja jedyna schiza zimą: że się poślizgnę i potłukę.

Z podstawówki pamiętam smród w przebieralni i wuef z chłopcami. Wobec nędzy szkolnictwa nie sądzę, żeby w tym zakresie coś się zmieniło. Nie chcę tu się wdawać w rozważania, czy wuef powinien być koedukacyjny czy nie. Moim zdaniem przede wszystkim nie powinien być  na ocenę i być mniej nastawiony na gry zespołowe, bo takie podejście wyklucza dzieci słabsze z wuefu z grupy. „To PRZEZ CIEBIE przegraliśmy”.

W liceum przez pewien czas fizkulturę miałam z pewną nastrojową staruszką, która nauczała jeszcze babcie moich niektórych koleżanek, co miało miejsce we Wilnie. Dama ta ubóstwiała skoki wzwyż w naszym wykonaniu. Przy moim wzroście skoki wzwyż, siatkówka, koszykówka nie są i nie mogą być ulubioną formą aktywności fizycznej.

Zagrożona repetą z wuefu, korzystając z krótkowzroczności owej damy, skoczyłam pod poprzeczką, wzniecając dla zmyłki tumany kurzu.

– No widzisz, jak chcesz, to potrafisz! – ucieszyła się pani profesor.

I zażądała powtórzenia wyczynu. Niestety, taka rzecz udaje się tylko raz. W desperacji skoczyłam, zrzucając podpórki i poprzeczkę na spracowane grzbiety niedysponowanych, zatrudnionych przy grabieniu piasku.

Od tej pory pani zarządziła marszobiegi. Ja się chowałam z taką jedną koleżanką w pewnej bramie na ulicy Lisowskiej, a w stosownym momencie wyrywałam na czoło peletonu.

Potem przyszła nowa nauczycielka, nastawiona na koszykówkę (zaznaczam: mam wzrost siedzącego psa niedużej rasy, bardzo miłego). Siłę perswazji miałam sporą i lekarze mi wypisywali zwolnienia z wuefu. Były to zwolnienia autentyczne, niepodrabiane, ale baba miała do nich wąty i rozmaite ale. I to się robiło nudne. Ale miałam też kolegę (obecnie jednego z najlepszych kardiologów w tym kraju), którego matka, lekarka, wyjechała na stałe za granicę, pozostawiwszy recepty, bloczki i pieczątki. Kolega zatem napisał mi zwolnienie „z powodu częstych nieżytów nosogardzieli”, a ja to zaniosłam do szkoły.

– No! – powiedziała madama od wuefu. – Nareszcie niepodrobione!

Zdałam na studia. Wuef się zapowiadał na nich równie przerażająco, więc udałam się do lekarza, który kierował (lub nie) studentów na taki specjalny wuef dla połamańców (pani Kowalska, proszę lewą nogę wyżej. A dobrze. Jak pani nie może, to niech pani nie podnosi). Nie był specjalnie chętny, ale okazało się, że jest lekarzem wojskowym, więc się z nim dogadałam i zwolnienie dostałam („Jestem córką żołnierza zawodowego!”|. „Siostro, ten przypadek się do nas kwalifikuje, proszę podać skierowanie”).

Nie jest tak, że nie lubię się ruszać i jedynym sportem, który bym chciała uprawiać jest leżenie na czas.

Przez pewien czas chodziłam na tai-chi, które wówczas nie było jeszcze modne. Było to moje najtrudniejsze doświadczenie z własnym ciałem ever. Nie byłam w stanie zapamiętać kolejności poszczególnych pozycji, na co wpływała także konieczność wykonywania ruchów powoli.

Potem znalazłam „gimnastykę dla pań po czterdziestce”. Były to bardzo dobrze prowadzone zajęcia, naprawdę sensowne. Niestety – przy głośnej muzyce. Zrezygnowałam, bo nie wytrzymywałam tego łomotu i wibracji.

Następnie trenowałam krav magę. Było to świetne doświadczenie i dało mi mnóstwo dobrego; sądzę też, że odruchy nabyte na treningach uratowały mi życie, kiedy to mój gadzi mózg zadecydował, że przed niepoczytalnym motocyklistą należy uciekać tyłem. Niestety, na skutek splotu różnych okoliczności przez jakiś czas nie mogłam chodzić na treningi, a powrót na nie ciągle coś utrudniało. Więc postanowiłam znowu poszukać czegoś innego.

Znalazłam jogę. Prawdę mówiąc, myśl o jodze wracała do mnie na przestrzeni lat dość uporczywie. Ale obawiałam się dwóch rzeczy. Bezruchu (bardzo się myliłam; ten pozorny bezruch wymaga niezwykłej dyscypliny w różnych obszarach) i atmosfery sekty. Znacie to ze sklepów z eko-sreko żywnością. Te szepty, zdrowe, niezdrowe, eko, uzdrawiające, gluten, kasza jaglana. Koncert na gongi, po pierwszej sesji od razu mi lepiej i w ogóle ommm. Zresztą na kursie dla początkujących znalazła się osoba (kursantka), która za każdym razem domagała się potwierdzenia „No ale ci się podoba, przecież chodzisz”. No bo ja wiem. Zapłacone, trzeba wypić, a poza tym do dentysty też chodzę, bynajmniej nie dlatego, że mi się to podoba i to lubię.

Mimo wielkiego sceptycyzmu, jako osoba obleśnie praktyczna, dostrzegam dobre strony jogi. Nie wymaga działania zespołowego, ćwiczy się ją w ciszy, najlepiej tak, żeby nie krzywdzić siebie i nie robić nic wbrew sobie. Spokojnie można ćwiczyć w domu, a na sesję pod kierunkiem nauczyciela chodzić raz na jakiś czas. Nie wiem, ile z nią zostanę. Nie jest to miłość od pierwszego wejrzenia. Lubię ją tak mniej więcej jak wszystko, czyli „może być”. Jeśli skończy się to małżeństwem, będzie to małżeństwo z rozsądku.

I tak sobie myślę – ile jest takich osób jak ja, które migały się od koszmarnego wuefu w szkole, a całe dorosłe życie poszukują jakiejś formy aktywności fizycznej odpowiedniej dla siebie. Ile jest takich, które niczego nie szukają, bo postawiły na to lachę. Ile jest takich, które uważają, że sprzątanie mieszkania zapewnia im odpowiednią dawkę ruchu. Ile jest takich, których nie stać na żaden sport.

Doskonale świadczy o tym fakt, że karta multisport jest przedmiotem pożądania i handlu. A równocześnie w mojej firmie, która zatrudnia naprawdę słuszną liczbę osób, uzbierały się tylko cztery, zainteresowane taką kartą. Do uruchomienia programu trzeba było pięciu, takżeten. Przerąbane.

(Machnęła ręką i odjechała na hulajnodze. Jazda na hulajnodze to jeden z najlepszych treningów aerobowych, wiecie o tym?).

A Wy? Ćwiczycie coś?