Publiczne karmienie piersią, chociaż jest miejsce, gdzie można to zrobić bez świadków i obnoszenia się z cycem to naruszanie mojej strefy wrażliwości. A ja nie chcę uczestniczyć w cudzym życiu bez udzielenia na to świadomej zgody. 

Czasy, kiedy mężczyźni pytali, czy mogą zdjąć marynarkę, przeminęły, a ludzie wychowani wyginęli. Zostali ci, którzy wywalają swoje klaty i cyce bez pytania. Dla jasności: cyc jako dodatek do reklamy energetyka, dachówek, samochodu i szybkiego Internetu zniesmacza mnie tak samo (chociaż z innych przyczyn – na nich kobieta i jej pierś są dodatkiem do produktu). Statystycznie ludziom cyc w reklamie nie przeszkadza, jak sądzę dlatego, że jest tylko symbolem erotycznym, przepuszczonym przez fotoszopa i obrobiony innymi technikami. Nie jest to więc cyc prawdziwy, obarczony niedoskonałościami.

Politolog i eurodeputowany Marek Migalski trzy dni temu karmienie piersią porównał do puszczania bąków, sikania i plucia. Należę do tego odsetka ludzkości, którego widok karmiącej i ssącego dziecka ani trochę nie wzrusza i nie rozczula (choć wzrusza mnie masa innych rzeczy). Niemniej uważam, że Migalski przesadził. 

Byłam kiedyś w agroturystyce z babą, która nie karmiła dziecka w pokoju, tylko schodziła w tym celu na posiłek do wspólnego stołu, gdzie wywalała cyc aż po żebra. Wczasowicze byli zgromadzeni przy jednym dużym stole. Każdy miał sobie przypisane miejsce. Baba siedziala dokładnie naprzeciwko mnie. W tej agroturystyce każdy miał swój pokój, to nie był obóz przejściowy dla uchodźców. I o takie sytuacje mi chodzi, a nie takie, w których karmiąca matka musi sobie jakoś radzić w warunkach polowych.

Spotkałam się z argumentem „Bo u nas tylko madonny w kościele mogą”. Chyba nie tylko u nas, skoro papież Franciszek zachęcał do karmienia piersią w kościele. Pani w agroturystyce, jej cała pierś nad talerzem, nie miała w sobie nic z madonny z dzieciątkiem. Z czegoś intymnego zrobiła cyrkowy numer.

Bo właśnie: nie każda goła baba jest dziełem na miarę „Wenus” Botticellego, kilka gołych bebzonów i flaszka piwa to nie jest per se „Śniadanie na trawie”, a wywalony nad talerzem z ogórkową cyc to nie jest „Macierzyństwo” Wyspiańskiego. Między życiem z całą jego fizjologią a sztuką ze wszystkimi jej niedopowiedzeniami i symbolami jest miejsce na wagon szampana. Myślę, że fizjologia nie sprawia kłopotu o ile jest własna; w cudzej niekoniecznie każdy chce uczestniczyć.

Jeżeli chodzi o mnie, to przeszkadza mi ostentacja. W różnych aspektach. Nie chcę uczestniczyć w cudzym życiu bez udzielenia na to świadomej zgody. Publiczne karmienie piersią, chociaż jest miejsce, gdzie można to zrobić bez świadków i obnoszenia się z cycem to w moim odczuciu złośliwa ostentacja i naruszanie mojej strefy wrażliwości.

Rozwiązałam sprawę pokojowo. Zaproponowałam gospodyni, że będę jeść na drugą zmianę (której nie było) lub w swoim pokoju. Patrzenie na wytryski pokarmu i ulewanie to dla mnie ciut za dużo podczas posiłku.

Żeby było jasne: powinny być w miejscach publicznych wydzielone strefy, gdzie komfortowo można się zająć niemowlęciem. Przy czym nie uważam, że każdy na przykład restaurator musi takie miejsce zapewnić – warunki lokalowe niekoniecznie temu sprzyjają. Wysyłanie matek karmiących do klozetu w celu nakarmienia dziecka uważam oczywiście za nieprzyzwoite i wykluczające. A także niebezpieczne dla dzieci – jedzenie w towarzystwie bakterii kałowych i bakterii coli jest rekomendowane tylko w świecie żuków gnojarków. Zmuszanie kobiet, żeby siedziały w domach, ponieważ karmią, uważam za formę przemocy. Ale celowe schodzenie do wspólnego stołu, żeby nakarmić dziecko piersią, kiedy ma się  do dyspozycji swój pokój, to naruszanie z premedytacją cudzej strefy. Nawet w miejscu nieprzystosowanym do tego można nakarmić dziecko piersią bez naruszania strefy innych osób. Przed chwilą minęłam w ogródku restauracyjnym kobietę, która karmiła piersią dziecko na oko trzyletnie. Ani się z tym nie kryła, ani nie afiszowała. Czyli można.

Zupełnie inaczej niż kobieta, która tydzień temu karmiła w tramwaju, siedząc plecami do okna a przodem do przejścia, z zupełnie wypuszczonym na wolność cycem. A był to cyc taki, ża gdyby nim rzuciła, to by zabiła. Nie wiem, może to była jakaś akcja społeczna, mająca na celu oswojenie społeczeństwa z tym, że niemowlęta bywają karmione piersią.

Przestrzeń, niestety, jest tylko jedna. Ludzi cała masa. Tę przestrzeń każdy chce mieć na wyłączność i zawłaszcza ją za pomocą szantażu: kibole drący ryja, faceci z obnażonymi brzuszyskami, kobiety karmiące, rowerzyści, samochodziarze, piesi, psiarze, restauratorzy, prostaki grillujący ścierwo na balkonie, smakosze smrodzący frytami w autobusie i telefoniści paplający na cały regulator w komunikacji miejskiej. Każdy, kto ma chociaż trochę sił witalnych, chce mieć wszystko dla siebie na własność. Ilu pokoleń trzeba, żeby interesy wszystkich pogodzić, żeby ludzie żyli i dali żyć innym? Z zazdrością obserwuję pewien program telewizyjny, w którym ludzie majętni kupują sobie bezludne wyspy.

(W jednym z programów Ramsaya niezadowolona i długo czekająca na swoje danie klientka podeszła z reklamacją do lady. Wówczas powiedział jej, jak w tytule)

Ilustracja otwierająca: Lamparcica z młodymi /Leopard/ (Wood 1885)

pokrewne tematy:

No kids zamiast dyktatury bachorów

Gołe klaty na Monciaku